شهید غلامحسن شم آبادی

روز اول شهریور سال 1352 آغاز زندگی غلامحسن در شم آباد بود. زندگی که سرشار بود از خوبی ها و نیکی ها. غلامحسن آموزش قرآن را در مکتب خانه آغاز نمود و تا قبل از ورود به مدرسه میتوانست قرآن تلاوت کند. مدرسه ابتدایی را با درس خواندن و کمک به پدرش در کشاورزی به سرانجام رساند. او ارشد کلاس بود اما غرور را به خود راه نمیداد. او خود را خدمتگزار کلاس میدانست و بخاطر همین همیشه سعی میکرد قبل از حضور بچهها به مدرسه بیاید. کلاس را تمیز کند و قبل از ورود بچهها بخاری را روشن میکرد تا کلاس گرم شود. به خاطر همین کارهایش، بچه ها خیلی او را دوست داشتند. جهاد سازندگی کتابخانهای را در روستایشان تأسیس کرده بود. غلامحسن مدتی مسئول کتابخانه بود. غلامحسن از 12سالگی نمازهایش را مرتب میخواند. آن روزها که روزهای سخت دفاع مقدس بود و هرکسی آنچنانکه میتوانست به جبهه کمک میکرد. غلامحسن که نه سنی داشت تا به جبهه برود و نه پولی داشت که به جبهه کمک کند، از دعا برای رزمندگان، بعد از نمازهای واجب دریغ نمیکرد. با دستکاری شناسنامه سنش را بالا برده بود. حدود پنج بار برای ثبتنام اقدام کرد اما هربار به علت کمی سنش با ثبتنام او مخالفت میکردند. یک روز برای ثبتنام جبهه، به سبزوار رفته بود و به مدرسه نیامد. روز بعد، صبح زود، قبل از شروع کلاس با یکی از دانشآموزان، بخاری را به بیرون از کلاس بردند و آن را شستند و تمیز کردند. بخاری را به داخل کلاس آوردند و روشن کردند. هنوز تازه میخواستند دستشان را گرم کنند که معلم وارد شد و پرسید چرا غایب بودی؟ اما او چیزی نگفت. معلم با خطکش به دستان یخ زده غلامحسن میزد. وقتی معلم میخواست ضربات بیشتر به او بزند همهی بچهها که میدانستند برای ثبتنام جبهه به شهر رفته و غایب بوده، همه با گریه گفتند: به جای او ما را تنبیه کنید. آخه چون بچهها او را خیلی دوست داشتند. معلم که تازه فهمیده بود که او برای چه غیبت کرده بود اشک در چشمانش حلقه زد و کلاس را ترک کرد.
بالاخره غلامحسن توانست به دوره آموزشی برود. یک ماه در مشهد آموزش نظامی دید و برای خداحافظی به شمآباد برگشت. اولین بار، 17فروردین سال 1365به پادگان ظفر در استان ایلام اعزام شد و اولین جهاد خود را در استان ایلام تجربه کرد. بعد از دو ماه حضور در منطقه، با دیگر همولایتیهایش به روستا برگشت. بسیاری از همرزمانش، تسویه کرده بودند و تصمیم بازگشت به منطقه را نداشتند، چون تابستان بود و فصل برداشت محصول، باید کارهای کشاورزی را انجام می دانند. اما غلامحسن و چند نفر دیگر، مرخصی گرفته بودند و میخواستند دوباره به همان منطقه بازگردند. او دوباره برای رفتن به منطقه آماده میشد. اما رفتنی که دیگر بازگشتی نداشت. در این 15روز مرخصی از همه حلالیت طلبید و با آنها خداحافظی کرد. این بار هم به جبهه غرب اعزام شد. تیرماه سال 1365منطقه مهران میزبان عملیات کربلای 1 بود. رزمندگان اسلام میخواستند در این عملیات، شهر مهران را آزاد کنند. غلامحسن شور و شوق وصفناشدنی داشت. روز 13تیر، درحالی که هنوز چند روز از آغاز عملیات گذشته بود، غلامحسن زخمی شد. امدادگران او را در آمبولانس گذاشتند تا به عقب ببرند. آمبولانس با مجروحان حرکت کرد. هنوز از تیررس آتش عراق دور نشده بود که آمبولانس منفجر شد و جسم غلامحسن در آتش سوخت و روحش به آسمان پر کشید.