شهید محمد شم آبادی

اول خرداد سال 1350 شمسی، خبر تولد تنها پسرِ عموحسین و خاله فاطمه، در شم آباد پیچید. عموحسین به احترام پیامبر اکرم (ص) و همنامی با پدرش، او را محمد نامید. مدارس ابتدایی و راهنمایی شمآباد، میزبان تحصیلات محمد بودند و به نظم و نمرههای درخشانش افتخار میکردند. خصوصا درس ریاضیاش عالی بود. خانواده برای محمد مهم بود. نمیگذاشت کسی با پدرش بد صحبت کند. اگر درآمدی در روستا کسب میکرد آن را در اختیار پدر و مادر قرار می داد. روستای شمآباد از گذشتههای دور شاهد حضور روحانی بود و مراسم مذهبی در روستا برگزار میشد. محمد مقید بود. قبل از اذان به خانه برود لذا لباس مرتب میپوشید، موهایش را شانه میکرد و به مسجد میرفت. مقید بود در مدرسه، مسجد و محافل رسمی با لباس تمیز و مرتب حاضر شود. مردم شمآباد هر روز با صدای تکبیر محمد نماز جماعتشان را بر پا میکردند. محمد، با اینکه به جبهه نمیرفت، با جبهه ارتباط داشت. نامهای برای رزمندگان نوشت و به همراه کمکهای مردمی، برایشان فرستاد. نامه به یکی از فرماندهان رسیده بود و او هم جواب نامه محمد را داده بود.
با اینکه سن کمی داشت اما صحبتهای امام خمینی(ره) را خوب درک می کرد. وقتی صدای امام را در رادیو یا تلویزیون می شنید، گوش میکرد و مادرش را هم دعوت به گوش کردن صحبتهای امام میکرد.
کلاس دوم راهنمایی بود، که یک روز به بهانه مدرسه، کتابهایش را برداشت اما به مدرسه نرفت. بلکه راه سبزوار را در پیش گرفت و از طریق دوستانش به خانوادهاش خبر داد. شناسنامهاش را دستکاری کرده بود تا سنش بیشتر بشود. بالاخره توانست ثبتنام کند و به دوره آموزش نظامی برود. بعد از چند ماه با پایان رساندن دوره آموزش به روستا برگشت و خانوادهاش را راضی کرد و آماده اعزام به جبهه شد. محمد خیلی مراقب اموال بیتالمال بود. از دوره آموزشی که برگشت، برخی از دوستانش به او گفتند: وقتی رفتی به جبهه برای ما پوتین بیاور. اما محمد گفت: آنها متعلق به بیت المال است و باید در جبهه از آنها استفاده کنیم. محمد در اولین اعزامش، جبهه غرب را تجربه کرد. عملیات کربلای 2در پیش بود و رزمندگان جبهه غرب، فعالتر از همیشه بودند. حاجعمران عراق نیز منتظر حضور محمد بود تا او را در آغوش گیرد. عملیات کربلای 2با رمز مقدس یا اباعبدالحسین(ع) آغاز شد و محمد هم پابهپای رزمندگان دیگر در روز میعاد یعنی 22اردیبهشت سال 65به منطقه حاجعمران عراق رسید و وعدهگاه محمد همین جا بود و باید به دیدار اربابش اباعبدالله الحسین(ع) می شتافت. حاجعمران که عاشق محمد بود، پیکر شهید را در آغوش خود نگاه داشت و هیچکس از او خبری نداشت. پدر و مادر محمد که پسری جز محمد نداشتند، حالا منتظر بازگشت محمد بودند اما خبری از بازگشت او نبود و فقط خبر شهادتش بود و بس. شهادت محمد برای عموحسین و خالهفاطمه خیلی سنگین بود. چون محمد تنها عصای عموحسین بود. ولی از آن سنگینتر این بود که هیچ چیز از فرزندش برنگشت. بعد از آن دیگر کسی خنده و شادی خالهفاطمه را ندید. عموحسین هم فقط گاهی لبخندی میزد. بعد از شهادت محمد، خانواده و بستگانش چندین بار به سپاه مراجعه کردند. اما خبری از جنازه محمد نبود. مسئولین سپاه به آنها گفتند: شهید شما مفقود شده. اگر خبری شد، خودمان خبر میدهیم. چند بار برای شناسایی پیکرهای شهدا به مشهد رفتند ولی از گمشده آنها خبری نبود.
تا اینکه حدود 7سال گذشت و خبری در شم آباد پیچید. داغ شهادت محمد برای عمو حسین و خاله فاطمه تازه شد. آنها برای تحویل گرفتن پیکر تنها پسرشان به سبزوار رفتند ولی از پیکر محمد فقط استخوانی مانده بود و پلاکی …