شهید محمد شم آبادی

بعــد از شــهادت علي اصغــر، پســر دیگــرم محمــد خیلــي بي تابــي ميکــرد و ميگفــت: از وقتــي بــرادرم شــهید شــده دیگــر نميتوانــم در روسـتا بمانـم. بایـد هرچـه سـریعتر بـه جبهـه بـروم و جالـي خالـي او را پرکنـم. سـلاح او بـه زمیـن افتـاده و مـن بایـد بـا همـان سـلاح، مبـارزه را ادامـه دهـم. بـه جبهـه رفـت و مشـغول دفـاع از کشـور شـد، تـا ایـن کـه یک سـال بعـد از شـهادت علياصغـر او نیـز به آسـمان پرکشـید و شـهید شـد.
نقل خاطره: مادر شهید

ســن کمــي داشــتم. بــا بــرادرم ِ محمـد بـراي درو گندمهـا رفتیـم. کمـي کـه کارکردیـم، مـن خسـته شــدم. محمـد گفت: شـما در سـایه درخت بنشــین، مــن گندمهایــت را درو ميکنـم، ولـي بـه شـرط اینکـه تـو در سـایه، صلـوات بفرسـتي و مرا در ثـواب صلوات هایـت شـریک کنـي. مــن درســایه نشســته بــودم و صلــوات ميفرســتادم و محمــد در زی ِ رآفتــاب داغ گنــدم هــا را درو ميکــرد.
نقل خاطره: برادر شهید

بــا شــهید علي اصغــر شــم آبادي در یــک ســاختمان مي نشســتیم، شــهید محمــد شــم آبادي میهمــان بـرادرش بـود. مــن و او در یــک اتــاق ميخوابیدیــم. ســن مــن کمتــر از او بــود؛ حــدود 15 ســال داشــت. نیمه هـاي شـب از خـواب بیـدار شـدم، دیـدم محمـد نمـاز ميخوانـد و گریـه ميکنـد، چنـان ميگریسـت کـه مـن ازگریههـاي او در زیـر پتـو گریـه ميکـردم بـا خـود ميگفتـم ایـن چـه نمـازي اسـت کـه ایـن موقــع ميخوانــد. متوجه شدم، که او نماز شب ميخواند؟ روز بعـد بـه مـن و بـرادرم حسـن گفـت: از مادرتـان اجــازه بگیریــد، داخــل شــهر برویــم. از قنــادي شــیریني گرفــت خوردیــم، گفــت: مــن ميخواهــم بــروم جبهــه اگــر بــدي دیدیــد مــرا ببخشــید. حـدود 11مـاه از شـهادت بـرادرش نگذشـته بـود کـه خبـر شـهادت محمـد را آوردنـد .
نقل خاطره: محمدعلی شم آبادی (چوپان)

خدا جراتش را می دهد
یک شب عمویمان در خانه ما بود. محمد اصرار میکرد به جبهه برود اما همه مخالف بودند. عمو که دید او خیلی اصرار دارد به جبهه برود به او گ فت: من می خواهم تو را امتحان کنم. یک د ّبه به تو میدهم و همین امشب برو از قنات بیرون روستا اب بیاور. اگر نترسیدی و توانستی این کار را انجام بدهی من پدرت را راضی میکنم تا به تو اجازه بدهد. اما محمد گ فت: این کار برای رضای خدا نیست و به خاطر شماست، من انجام نمیدهم. اما جبهه برای رضای خداست و انجا هر کاری باشد انجام می- دهم و خداوند متعال هم شهامت و شجاعت انجام هر کاری را میدهد.
نقل خاطره: کربلایی حسین شم ابادی – برادر شهید

باید به جبهه بروم
محمد بعد از شهادت برادرش، سه روز گریه کرد تا اینکه شب سوم برادرش را در خواب دید. علیاصغر به محمد گ فت: برادرم! دارم خانه تو را در بهشت سفید میکنم و خوب منزلی داری. یکبار هم محمد برای من تعریف کرد که خواب دیدهام برادر شهیدم علیاصغر به من یک شاخه گل داد. لذا من حتما شهید میشوم. من به او گ فتم: تو که هنوز کوچک هستی و تو را به جبهه نمیبرند. گفت: من بزرگ شدهام و باید به جبهه بروم.
نقل خاطره: معصومه شم ابادی – مادر شهید

غیبت
محمد مثل برادرش شهید علیاصغر به غیبت بسیار حساس بود. انقدر حساس بود که اگر ما که دوست صمیمیاش بودیم پیش او از کسی غیبت میکردیم، تا چند روز با ما صحبت نمیکرد.
نقل خاطره: مسلم شم ابادی

دوست خوب
ما با شهید علیاصغر شمابادی در سبزوار در یک خانه زندگی میکردیم. یکبار برادرش محمد میهمانشان بود. نیمههای شب بیدار شدم دیدم محمد نماز میخواند. من که کوچک بودم نمیدانستم چه نمازی میخواند اما انقدر گریه میکرد که من هم زیر پتو گریهام گرفت. یک روز به من و برادرم حسن گفت: بروید از مادرتان اجازه بگیرید تا برویم داخل شهر. داخل شهر برایمان شیرینی گرفت و خوردیم و گفت: من میخواهم به جبهه بروم. اگر بدی از من دیدید مرا ببخشید. روز بعد رفت و بعد از چند ماه شهید شد.
نقل خاطره: محمدعلی شم ابادی

صلوات بجای کار
با برادرم محمد به درو کردن گندم میرفتم و با دست گندم جمع میکردیم. هوا گرم بود و من با سنم کمم زود خسته میشدم. یکبار وقتی خسته شدم، محمد متوجه شد و به من گ فت: من به یک شرط بجای تو گندم جمع میکنم. گ فتم: هر شرطی باشد قبول میکنم. گ فت: تو برو در سایه درخت بنشین. من خودم گندمها را جمع می کنم ولی به شرط اینکه در سایه صلوات بفرستی و مرا در ثواب صلواتها شریک کنی. من هم رفتم زیر سایه و شروع کردم به صلوات فرستادن.
نقل خاطره: کربلایی حسین شم ابادی – برادر شهید