شهید فریدون شم آبادی

سالها بود که غلامعلی شم آبادی از زادگاهش روستای شم آباد به آشخانه مهاجرت کرده بود. در آنجا با زلیخا همدانی ازدواج کرد. اولین فرزند آنها در سال 1344در روستای محمد آباد از توابع آشخانه، به دنیا آمد. آنها او را فریدون نامیدند. فریدون بعد از تولد، به بیماری سختی مبتلا شد. عموغلامعلی و همسرش به پزشکان مختلف مراجعه کردند. اما فایدهای نداشت تا اینکه نذر کردند اگر حال فرزندشان خوب شود یک حلقه گوشواره به بارگاه امام رضا(ع) بیندازند. او خوب شد و آنها نذر خود را ادا کردند. فریدون بعد از تحصیلات ابتدائی در زادگاهش، به بجنورد رفت و در آنجا دیپلم گرفت. بزرگترین آرزوی فریدون که همیشه بخاطر آن تلاش میکرد این بود که یک مهندس شود و در آینده به میهن و مردم خدمت کند. سال 1366فریدون با دوستش حسین نعمتی در کنکور شرکت کردند و هر دو قبول شدند. اما همان سال تصمیم گرفت به جبهه برود. فریدون از پدرش اجازه خواست تا به جبهه برود. عموغلامعلی گفت: دوست دارم تو درس بخوانی. فریدون گفت: آیا شما راضی میشوید که دشمن به خانه ما هجوم بیاورد و ما در خانه باشیم و کاری نکنیم؟ شما اجازه بدهید من به جبهه بروم در عوض قول میدهم وقتی دشمن را عقب راندیم درسم را نیز با پشتکار بخوانم.
فریدون مجموعا 3بار جبهه اعزام شد. آخرین اعزام فریدون زمستان سال 1366بود. این بار فریدون سراغ دوست قدیمیاش حسین نعمتی رفت. فریدون از حسین خواست که با هم به جبهه بروند. ولی حسین بهانه دانشگاه را آورد و گفت: حالا که در کنکور قبول شدهایم صبر کنیم و بعد از اینکه وضعیت تحصیلمان مشخص شد به جبهه برویم. فریدون قبول نکرد. او به جبهه رفت. زمستان سال 1366عملیات بیتالمقدس 2در ارتفاعات ماووت عراق در حال اجرا بود. 25بهمن در هوای سرد عراق، رزمندگان درحال استراحت بودند. نیمهشب، صدای بمباران همه رزمندگان را غافلگیر کرد. این حمله با حملههای عادی فرق میکرد. نشانههای مواد شیمیایی پدیدار شد. رزمندگان که غافلگیر شده بودند، خودشان را به سمت قله میرساندند تا سالم بمانند. عدهای از بچهها توانستند که خودشان را به قله برسانند. آنها صبح زود، به پایین قله آمدند و فریدون شمآبادی را در دامنه کوه دیدند که بر زمین افتاده درحالی که به خاطر اثرات مواد شیمیایی به شهادت رسیده بود.