شهید غلامحسین حامدنیا

رجبعلی حامدنیا در روستای شم آباد زندگی میکرد. او از خداوند متعال میخواست که حداقل 5 فرزند به او عطا کند تا نام 5 تن آل عبا(ع) را بر روی آنها بگذارد. سومین فرزند او در سال 1342 به دنیا آمد و او را غلامحسین نامیدند، تا همواره خادم امام حسین(ع) باشد. فرزندان دیگرش نیز به نامهای حسین، علی، محمد، حسن بود. غلامحسین چند سالی را در مقطع ابتدایی تحصیل کرد اما به دلیل فقر خانواده نتوانست ادامه تحصیل بدهد، لذا از آن پس عصای دست پدر در کشاورزی شد. او مدتی از زندگانی خود را به همراه پدر در تهران به کارگری میپرداخت. همان سالها هم اوج درگیری رژیم پهلوی با مردم بود. مبارزه با رژیم را بوسیله شعارنویسی بر روی دیوارها و شرکت در تظاهرات و … در تهران، در دفتر زندگیاش ثبت کرد. مبارزه با طاغوت را در شمآباد هم ادامه داد. وقتی مردم احتمال دادند ژاندارمها به شمآباد حمله کنند، بر روی بامها سنگ آماده کرده بودند تا در صورت حمله ژاندارمها بتوانند با آنها مقابله کنند. در این موقع غلامحسین، با ریختن بنزین در بطریهای شیشهای، کوکتلمولوتف درست کرده بود. وقتی ژاندارمها آمدند کدخدای روستا را به جرم نوشتن شعار بر روی دیوارها ببرند، غلامحسین مأمور شد به بهانه چراندن گوسفند، کوکتلمولوتفها را به لب جاده ببرد تا در صورت نیاز و درگیر شدن، مأموریت خود را انجام دهد. اما خوشبختانه، ژاندارمها نتوانستند کاری بکنند و برگشتند. موتورسازی از تفریحها و تخصصهای غلامحسین بود و به این کار بسیار علاقه مند بود.
با پیروزی انقلاب اسلامی، فعالیتهای غلامحسین متوقف نشد. او از نیروهای اصلی و فعال پایگاه بسیج شمآباد، بود. بعد از مدتی که جنگ آغاز شد، به عنوان بسیجی به جبهه اعزام گردید و بعد از آن در سال 1360به استخدام سپاه پاسداران انقلاب اسلامی درآمد. غلامحسین در این سالها ازدواج کرد و زندگی مستقلی را تشکیل داد. چند سالی از ازدواجش میگذشت، اولین فرزندش در سال 1363به دنیا آمده بود. سال 1363بود که غلامحسین به درخواست خودش از سپاه خارج شد و تصمیم گرفت وقت بیشتری برای خانوادهاش بگذارد. او بعد از آن در مهرماه سال 1363دوباره به عنوان داوطلب بسیجی به جبهه اعزام شد. غلامحسین در جبهههای مختلف کردستان و خوزستان حضور پیدا کرد و در عملیاتهای طریق- القدس، نصر، والفجر 8شرکت نمود. او در جبهه به یوسفی معروف بود. قرار بود اوایل سال 1366حدود 11نفر از بچههای شمآباد با گردان ولیالله به جبهه اعزام شوند. غلامحسین حامدنیا هم با برادر خانمش، اسماعیل ثوابی به سبزوار رفت. وقتی به سپاه سبزوار رسیدند، اطلاعیه زده بودند: مرخصی نیروهای گردانهای ستار، جندالله، ولیالله تمدید شده و مابقی گردانها میتوانند به جبهه اعزام شوند. اسماعیل به غلامحسین گفت: مرخصی که تمدید شده است، تو هم از ناحیه پا مصدوم شدهای، چند روز صبر کن تا پایت بهتر بشود، با هم به جبهه میرویم. اما غلامحسین مردد بود و میگفت: من خداحافظی کردهام، میخواهم بروم. بنابراین تصمیم گرفتند که استخاره بگیرند. به خانه چند نفر از علمای شهر سبزوار زنگ زدند اما هیچکدام نبودند. بالاخره توانستند با حاجآقای شهرستانی تماس بگیرند. ایشان پشت تلفن فرمودند: «این کاری که شما الآن اقدام کردید اگر انجام دادید، هر آنچه خدا برای شما تقدیر کرده به آن خواهید رسید و الا دیگر برای شما میسر نخواهد شد». غلامحسین آماده اعزام به جبهه شد. این آخرین باری بود که میخواست به جبهه برود، در آن زمان دو فرزند داشت، و منتظر سومین فرزندش بود. او میدانست که دیگر برنمیگردد. برای آخرین بار با همسر و فرزندانش وداع کرد، در حالی که فرزند سوم خود را اصلا ندید، از آنها جدا شد و به جبهه رفت.
این بار عملیات در غرب کشور بود. عملیات کربلای ،10قرار بود در 25فروردین سال ،1366در شهر ماووت عراق اجرا شود. آنجا وعدهگاه غلامحسین حامدنیا بود. 11اردیبهشت، ستون نیروهای گردان ولیالله، به سمت ارتفاعات مشرف به ماووت عراق، در حال حرکت بود که بخاطر آتش شدید دشمن و استراحت نیروها دستور توقف رسید. همه سنگر گرفتند. خمپارهای به نزدیکی نیروها اصابت کرد و تعدادی از رزمندگان شهید و مجروح شدند. غلامحسین حامدنیا هم جزو مجروحین بود و نمیتوانست بلند شود و به راه خود ادامه بدهد، فریاد «یا حسین» غلامحسین حامدنیا بلند شد. مجروحین را با آمبولانس به عقب میبردند. ندای «یا حسین» او همچنان ادامه داشت تا اینکه در آمبولانس به دیدار اربابش اباعبدالله الحسین(ع) شتافت.