شهید علی شم آبادی

3 اردیبهشت سال 1335 صدای گریه های اولین فرزند حاج علی اصغر شم آبادی در روستای شم آباد به گوش رسید. او که دلداده اهل بیت (ع) به عشق مولایش علی بن ابیطالب (ع) او را علی نامید. علی به 5 سال تحصیل ابتدائی در روستای شم آباد اکتفا نمود و بعد از آن برای کمک به پدرش شروع به کار و فعالیت نمود. مدتی هم برای کار به شهر تهران رفت و در کارگاههای ساختمانی کار می کرد. علی در 18سالگی با یکی از دختران مومن روستایشان به نام ثریا شمآبادی ازدواج کرد. ثمره ازدواج آنها، 5فرزند بود که همیشه آنها را مورد لطف و محبت خود قرار میداد. فاطمه در سال ،56احمد در سال ،58محمود در سال ،60زهرا در سال 61و معصومه در سال 64به دنیا آمدند. بازی بچهها برایش یک شادی بزرگ بود. همیشه دوست داشت بچهها بیشتر بازی کنند تا شادی او هم زیادتر شود. حتی اگر گاهی مشغول کاری بودند، به آنها میگفت: کار بس است و بروید بازی کنید. خودش هم سعی میکرد خودش هم در ساعات بیکاری با بچهها بازی کند. حالا باید علی بیش از پیش به کار و تلاش مشغول میشد تا زندگی خوبی را برای همسرش فراهم کند. او در منزلش یک کارگاه قالیبافی راه انداخت. آرام آرام کارگاه قالیبافیاش رونق پیدا کرد و چند نفر از خواهران دیگر روستا هم در این کارگاه مشغول به کار شدند. بعضی وقت ها بچه ها کارشان را به طور کامل انجام نمی دادند، اما علی دستمزد آنها را کامل می داد. برخی اعتراض می کردند، اما علی می گفت: اشکال ندارد! آنها به این پول نیاز دارند! زندگی علی هم رونق گرفت. او کار کشاورزی را هم آغاز کرد. مواقعی که علی برای کار به تهران میرفت، ثریا قالیبافی را ادامه میداد و دار قالی همیشه برپا بود.
دوران زندگی علی و خانوادهاش مصادف شده بود با پیروزی انقلاب اسلامی و فعالیتهای انقلابی. علی دوشادوش دیگر مردم ایران با نهادهای مختلف انقلابی از قبیل جهادسازندگی و بسیج، یار و مددکار محرومین بود. هنوز چند سالی از زندگی مشترک با همسرش نمیگذشت که به فکر ساخت خانه افتاد. خانهای را با گل و آجر ساخت و درون آن را با محبت و معنویت پر کرد. هنوز خانه کامل نشده بود که در آن ساکن شدند. همان سال عراق به ایران حمله کرد و جنگ گستردهای را آغاز نمود. علی خبر حمله عراق به ایران را شنید. او تصمیم گرفت به جبهه برود. خانهاش را رها کرد و عازم جبهه شد. اولین اعزامش در آبان سال ،59به تپه های اللهاکبر بود. همچنین حضور در عملیات بزرگ بیتالمقدس را هم در پرونده خود ثبت کرده بود. تعطیلات نوروز سال 1365تمام شده بود. تا آن موقع علی چند بار به جبهه اعزام شده بود. خانواده به نبودنش عادت کرده بودند. اما چند وقتی می شد که علی به جبهه نرفته بود. علی دلش هوای جبهه کرده بود و دنبال بهانهای میگشت تا خانوادهاش را راضی کند و بتواند به جبهه اعزام بشود. یک روز همسرش به او گفت: چرا این بار به جبهه نمیروی؟ گفت: هر وقت آنها نیرو خواستند میروم. روز بعد به سبزوار رفت و برای اعزام به جبهه ثبتنام کرد و به شمآباد برگشت و به همسرش گفت: فردا به جبهه میروم. همسرش ناراحت شد. علی هم ناراحت شد اما با صحبت- هایش او را آرام کرد. پسرش محمود در حالی که پای پدر را در آغوش گرفته بود و گریه میکرد، به پدر گفت: بابا به جبهه نرو! اگر بروی شهید میشوی و اگر شهید بشوی ما چه کنیم؟ پدر با لحنی آرام گفت: پسرم! اگر من شهید بشوم، تو هم مثل فرزندان شهید عبدالحسین شمآبادی!… اگر من نباشم خدا که هست … پسر با اشکهایی که بر گونه داشت گفت: برو … آن شب، غم عجیبی در خانه نیمهساز علی حاکم شده بود، زیرا آخرین شب حضور پدر در خانه بود. خانهای نیمهساز اما پر از محبت که حالا آنرا غم فرا گرفته بود.
این بار به استان ایلام اعزام شد. بیشتر از یک ماه از اعزامش گذشت، روز آخر حضورش در پادگان بود. با دیگر رزمندگان شم آبادی آماده برگشتن به سبزوار شده بودند که ناگهان خبر حمله عراق به شهر مهران را شنیدند. نیروی دیگری هم در منطقه نبود. با اینکه برای برگشت و مرخصی، تسویه حساب کرده بودند اما سریع آماده اعزام به منطقه مهران شدند. علی امدادگر بود و در حین مداوای مجروحین ناگهان تیربار (یا آرپی جی) را خالی دیده و بطرف آن رفت تا با آن شلیک کند. ترکشهای خمپارهای به سر او اصابت کرد و او همانجا به شهادت رسید. روز 31اردیبهشت سال 1365تا ابد در خاطرات شهر مهران ماندگار شد. جنازهاش را بعد از چند روز به عقب بازگرداندند. علی رفت و خانه پر مهر و محبتش همچنان نیمهساز ماند. همسرش ماند و چند فرزند خردسال و یک خانه نیمه ساز پر از خاطره..