شهید علی شم آبادی

علــی بعــد از ایــن کــه خبــر شــهادت و جاویدالاثــر شــدن شــهید اســماعیلی از هــم ولایتی هــایش را شــنید، شــب و روز دعــا می کــرد کـه خدایـا مـن هـم می خواهـم مثـل شـهید اسـماعیلی جاویدالاثـر شــوم و پیکــرم برنگــردد. بالاخـره خـدا دعایـش را مسـتجاب کـرد و خبـر شـهادتش بـدون پیکر بـرای خانـوادهاش آمد. پــس از گذشــت 12ســال، پــلاک تنهــا یــادگاری او بــود، کــه بــراي تســلای دل مــادر داغــدارش آوردنــد.

10 اسفند سال 1342 بود که در خانه حاج براتعلی شم آبادی در روستای شم آباد، یکی دیگر از یاران گهواره ای امام خمینی(ره) به دنیا آمد. عمو حاج براتعلی نامش را علی گذاشت. علی در مکتبخانه مشغول آموزش قرآن شد و در چند ماه توانست قرآن را به راحتی تلاوت نماید. او تحصیلات ابتدایی را در زادگاهش گذراند. وقتی بزرگتر شد، علی از پدرش خواست تراکتور بخرد تا بتواند با آن کشاورزی کند. پدر که از کار کردن علی راضی بود، یک تراکتور خرید و علی مشغول کشاورزی شد. همه دوستان و آشنایان، حتی آن پیرزنی که برایش هندوانه و یا چیزهای دیگر میبرد، از اخلاق خوب و دل پاکش بهرهمند میشدند. دوران پرتلاطم نوجوانی و جوانی علی مصادف بود با دوران پرتلاطم پیروزی انقلاب اسلامی. علی هم در کنار دیگر مردم در تظاهرات و راهپیماییهای علیه رژیم پهلوی در شهر سبزوار شرکت میکرد. انقلاب اسلامی به پیروزی رسید اما جوشش انقلابی علی همچنان ادامه داشت، و آن را با کار و فعالیت در پایگاه بسیج به جریان انداخت تا اینکه جنگ تحمیلی آغاز شد و علی تصمیم گرفت به جبهه برود. علی برای آموزش نظامی به مشهد رفته بود و قرار بود از همانجا به جبهه اعزام بشود. حاج براتعلی به شهر مشهد رفت تا با علی خداحافظی کند. در پادگان، علی را در کنار سیدحسین شم آبادی 1دید. آنها غمگین و گریان در کناری نشسته بودند. پرسید: «چرا گریه میکنید؟»

گفتند: «ما را به جبهه نمیبرند و میگویند: سن شما کم است و باید رضایت نامه پدر داشته باشید». عموحاجبراتعلی خندید و گفت: خودم درستش میکنم. او پیش مسئول پادگان رفت و مشتاقانه گفت: من پدر علی شمآبادی هستم و آمدهام رضایت بدهم. مسئول اعزام کمی تعجب کرد و به ایشان جواب داد: این بچه ها الآن میگفتند پدرمان در شمآباد است. حالا شما اینجا چیکار میکنید؟ پدر خندهای کرد و گفت: برای خداحافظی با فرزندم آمدهام. این هم شناسنامه من. مسئول اعزام فکر میکرد پدر متوجه نیست که این رزمندگان به جبهه میروند. با جدیت رو به پدر علی کرد و دوباره گفت: میدانید اینها کجا میروند؟ روبروی تفنگ و مسلسل می روند … حاج براتعلی با جدیت بیشتر و دل قرص گفت: بله! … می دانم. بالاخره با اعزام آنها موافقت کردند و علی برای اولین بار به جبهه اعزام شد. بعد از چند مرحله اعزام، این بار حاج براتعلی خودش به جبهه رفته بود و علی در روستا ماند. شهید محمد فرومندی فرمانده سپاه سبزوار بود. او برای علی پیغام فرستاد که پیش او بیاید. مادر علی نگران بود که شاید از علی خطایی سر زده یا اتفاقی برای پدرش افتاده. اما علی به او اطمینان داد و یک روز از شمآباد به سپاه سبزوار رفت. شهید فرومندی که شجاعت و لیاقت علی را در جبهه دیده بود به علی پیشنهاد همکاری در سپاه را داد. اما علی گفت: باید بروم و از مادرم اجازه بگیرم. به روستا برگشت و ماجرا را برای مادرش تعریف کرد. مادر در اینباره نمیتوانست تصمیم بگیرد گفت: بگذار پدرت از جبهه برگردد بعد تصمیم بگیر. دوباره به سپاه سبزوار آمد و گفت: باید پدرم از جبهه برگردد. از آنجایی که شهید فرومندی علی را میخواست، قبول کرد و پیشنهاد داد تا برگشتن پدرش از جبهه، یک روز در سپاه کار کند و چند روز در روستا همراه مادر باشد. علی 17ساله که شد تصمیم گرفت ازدواج کند و بعدا با یکی از دختران شم آبادی ازدواج نمود.
علی که روزی از پدر تقاضای تراکتور کرده بود، حالا به پدر میگوید: اگر میخواهی تراکتور را بفروش! پدر تعجب کرد! زمانی خودِ علی تقاضای خرید تراکتور کرد و حالا دیگر تراکتور را نمیخواهد! حاج براتعلی دلیلش را پرسید.
علی گفت: جنگ باشد و من کار کشاورزی کنم!. او برای آموزش نظامی به همراه شهید حسین شم آبادی و حسین شم آبادی (حاج عبدالله) 1به شهر رفت و بعد از مدتی از آنجا به جبهه اعزام شد. سال 1362بود که علی بعد از چند نوبت اعزام به عنوان بسیجی با عضویت رسمی در سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، لباس سبز سپاه را بر تن کرد. بیشتر مدت زندگیاش را در جبهه بود. وقتی هم که به مرخصی میآمد، بیشتر در سپاه و دیگر نهادهای انقلابی فعالیت میکرد. سال 1363سال سرنوشتسازی برای علی و همسرش بود. زیرا از طرفی قرار بود فرزندش به دنیا بیاید و از طرفی رزمندگان اسلام برای اجرای عملیات بزرگ بدر آماده میشدند و برای علی سخت بود که جبهه را بخاطر خانوادهاش ترک و خانوادهاش را بخاطر جبهه تنها بگذارد. ماههای آخری بود که قرار بود فرزندشان متولد شود. اما علی نمیتوانست برای تولد فرزندش در سبزوار بماند. نزدیک عملیات بود و باید در جبهه میبود. یک روز رزمندگان در مقر لشکر 5نصر در موقعیت سایت ،4نشسته بودند. یکی از بچههای تعاون آمد و صدا زد: علی شمآبادی نامه دارد. علی رفت و نامه را گرفت و مطالعه کرد. لبخند زیبایی بر لبانش نشست. به درخواست همسرش، روز بعد به سبزوار رفت. حدود 15روز از تولد فرزندش گذشته بود. با مشورت همسرش فاطمه خانم، نام دو تن از ائمه معصومین(ع) یعنی محمدمهدی را برای پسر تازه متولد شده انتخاب کرد. چند روز در کنار فرزند و همسرش بود تا اینکه مرخصیاش تمام شد و باید به جبهه برمیگشت. تولد فرزندش نیز نتوانست او را در سبزوار ماندگار کند. وصیتنامهاش را برای محمدمهدی نوشت و به جبهه برگشت.
-1ایشان از جانبازان سرافراز دفاع مقدس هستند.
حالا که فرزنددار شده بود، دلکندن از خانواده برای او سختتر شده بود. در اعزام آخر به یکی از همرزمانش که 7تا فرزند داشت، گفت بود: حالا میفهمم که شما چه دلی دارید که از بچههایتان میبرید و به جبهه میآیید. دلکندن علی از همسر و فرزند سخت بود، اما دلکندن فاطمه از علی، خیلی سختتر بود. آن زندگی ساده و بیآلایش علی و فاطمه که از زندگی امام علی و فاطمه زهرا(ع) الگو گرفته بودند، هیچگاه از یاد فاطمه نمیرفت. آن روزهایی که با علی با موتور در خیابانهای شهر سبزوار میگشتند. آن رانندگی خطرناک علی، برای فاطمه فراموش نشدنی است. او خوب میدانست علی لایق شهادت است و شاید این دفعه یا دفعه بعد بالاخره علی شهید میشود. این مطلب را علی بارها برایش گفته بود. فاطمه خیلی قوی بود. جبهه رفتن همسرش را میتوانست تحمل کند و با این قضیه کنار آمده بود. علی هم این را خوب میدانست اما یک روز با لبخند همیشگی، در حالی که قدردان فاطمه بود، رو به او کرد و گفت: چرا شما مثل بعضی خانمها با رفتن من به جبهه مخالفت نمیکنید؟ فاطمه با شوخی گفت: من حاضرم به جبهه بروی و در راه اسلام شهید بشوی ولی با این موتورسواری تصادف نکنی.
علی دلش قرص شد و گفت: احسنت! علی همیشه میگفت: من دوست دارم شهادت نصیب من شود، ولی اسیر نشوم و به دست دشمن نیفتم؛ چون ممکن است در آن موقع ایمان خود را از دست بدهم. عملیات بدر در اسفند سال 1363در منطقه طلائیه، جزایر مجنون اجرا میشد. چند روز از آغاز عملیات بدر گذشته بود و بچهها در جزیره مجنون، مجنونوار میجنگیدند. علی هم در همین منطقه بود، درست در خطمقدم درگیری ایران و عراق. عراق سعی داشت جزایر مجنون را پس بگیرد اما غافل از اینکه مجنونهایِ لیلی خمین، همچون علی شم آبادی از آن محافظت می- کردند. 22اسفند محمدمهدی کوچولو در گهواره آرمیده بود، و خبر نداشت که در جزیره مجنون چه خبر است. نیروها مجبور شدند از مواضعشان عقبنشینی کنند. علی رو کرد به کسانی که میخواستند عقب نشینی کنند و گفت: چرا خط را رها کردید؟ برگردید و مقاومت کنید. کمی آنها را دلداری و روحیه داد. بچهها به خط برگشتند. علی نیز به همراه دوستش محمد حقشناس به مصاف دشمن رفت. بعد از مدتی درگیری، محمد مجروح شد و از علی جدا گردید و دیگر کسی نفهمید علی در کدام قطعه از جزیره مجنون آسمانی شد؟ حالا جزیره مجنون رنگین شده بود به خون مجنون خمینی. علی در جزیره مجنون ذوب در معشوقش خمینی کبیر شد. دیگر کسی حتی از شهادت علی هم خبر نداشت. سالها گذشت. جنگ تمام شد. همه رزمندگان به شهرها و روستاهای خود، نزد همسر و فرزندانشان برگشتند. اما هنوز خانواده علی امید داشتند که شاید او اسیر شده و بازخواهد گشت. آزادگان هم به ایران بازگشتند، اما خبری از علی نیامد. سالها گذشت و محمدمهدی 13ساله شده بود که خبری به روستای شمآباد رسید. علی شم آبادی بعد از 13سال در سال 1376 به زادگاهش بازگشت تا فرزندش او را ببیند. اما دیگر نه آغوشی داشت تا محمدمهدی 13سالهاش در آغوشش آرام گیرد و نه دستی که محمدمهدی نوازش پدر را تجربه کند، بلکه مقداری استخوان بود و یک پلاک. محمدمهدی باید همچنان صورت نورانی پدر را در قاب تصویر ببیند و پدرش را از گفته و شنیده ها بشناسد.