شهید عباسعلی حجتی نیا

عمو حسین درفکی با یکی از دختران شم آبادی به نام صغری ازدواج کرده بود. حالا چند سالی بود که در روستای شم آباد ساکن شده بود و در 14 اسفند سال 1336 تولد فرزندش عباسعلی را جشن گرفت. در همان سال حسین آقا و همسرش تصمیم گرفتند به زیارت کربلا بروند. اینگونه شد که عباسعلی در همان شیرخوارگی کربلایی عباسعلی شد و چشمش به نور حرم مولایمان امام حسین(ع) روشن شد. این سفر زیارتی، برای این خانواده، پرماجرا و پررمز و راز بود. عباسعلی در این سفر زیارتی سخت بیمار شد و درمان پزشکان، بر بیماریش هیچ تاثیری نگذاشت. تا اینکه مادرش صغری، چیزی به ذهنش رسید! با خودش گفت: حالا که در کربلا هستم، پسرم را به حرم سقای بیدست میبرم و شفایش را از او میگیرم. اگر پسرم شفا پیدا کند، به کودکم میآموزم برای عزاداری مولایمان سقایی کند. حالا عباسعلی کودکِ شفایافته حضرت ابالفضل العباس(ع) شده و تا آخر عمر نوکر حضرت عباس(ع) و عزادارانش شد. زودتر از همه به حسینیه میرفت برای عزاداران چای آماده میکرد.
همیشه نوحههای آهنگران را مینوشت و با خود زمزمه میکرد. تحصیل عباسعلی در شش سال خلاصه شد و بیشتر از این نتوانست ادامه تحصیل بدهد و بعد از آن به کشاورزی و دامداری پرداخت. وقتی به سن جوانی رسید، در ایامی که کار کشاورزی در روستا کمتر بود، برای کسب درآمد به شهر تهران میرفت و آنجا به کارهای ساختمانی مشغول میشد.
عباسعلی قبل از پیروزی انقلاب اسلامی به خدمت سربازی نرفت. او در شهر تهران علاوه بر کارگری در راهپیماییها علیه رژیم پهلوی شرکت میکرد. او پسری مخلص و با ایمان بود. با اینکه همراه داشتن عکس امام خمینی(ره) در دوران پهلوی جرم بود، همیشه عکس امام خمینی(ره) را همراه خودش داشت. در روستای شمآباد که بود، شبها برای شعارنویسی و نقاشی چهره امام خمینی(ره) به روستاهای مختلف میرفت. در 12بهمن ماه سال 1357که امام خمینی(ره) وارد تهران شد، آقا عباسعلی در استقبال تاریخی از امام حاضر شد. آن روز موفق شد خودش را به خودروی امام خمینی(ره) برساند. در اوایل بهار سال 1358عباسعلی درفکی با زهرا شم آبادی ازدواج کرد. او با زحمت زیاد چند اتاق درست کرد. هنوز خانه کامل نشده بود که با همسرش در آنجا ساکن شدند. ثمره این زندگی شیرین پسری به نام علی بود که خیلی زود از دنیا رفت. و بعد از یک سال در 4 شهریور سال 1360فاطمه به دنیا آمد. دهه 60دوران اوج جوانی عباسعلی درفکی بود که باید در کنار خانوادهاش خاطرات خوشی را رقم میزد. اما این دوران مصادف شده بود با جنگ تحمیلی عراق علیه ایران و عباسعلی خوب می- دانست که الآن زمانی است که باید جوانیاش را فدای اسلام و انقلاب اسلامی کند. این عهدی بود که مادرش در کربلا با حضرت ابوالفضل العباس(ع) بسته بود و حالا باید او عمل میکرد. از حضور در تشییع جنازههای شهدا و دیدن فرزندان شهدا بسیار متأثر میشد و خودش را همیشه شرمنده شهدا و خانوادههای آنها میدانست. هنوز خانهشان کامل نشده بود که همه را رها کرد و برای اولین بار در فروردین سال 1360به عنوان بسیجی به جبهه رفت. او با عضویت در سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در شهریور ،1361 به عنوان یک پاسدار در لشکر 5نصر خراسان به جبهه اعزام شد. اگر چه قبل از آن رزمنده بسیجی بود و جبهههای کردستان و جنوب شاهد حماسههای عباسعلی بوده و هستند.
سالها بود که عباسعلی یا در جبهه بود و یا در سپاه سبزوار کار میکرد. روزها در سبزوار بود و عصرها با موتور به شمآباد میآمد. یک روز زودتر از روزهای دیگر به شمآباد آمد. آماده رفتن به جبهه شد. به همسرش گفت: « 45روز دیگر بازمیگردم». ماه رمضان رسید و زهرا خانم با فاطمهی کوچکش منتظر عباسعلی بودند. آرامآرام داشت 45 روزی که عباسعلی گفته بود کامل میشد. روز به روز امید آنها برای بازگشت عباسعلی بیشتر میشد تا اینکه نیمهی ماه رمضان نامهای از عباسعلی به دستشان رسید. عباسعلی در نامه نوشته بود: «عملیاتی در پیش است و دوست دارم در این عملیات شرکت نمایم. اگر من برای حضور در عملیات انتخاب شدم، به مرخصی نمیآیم». 7مرداد سال 1362عملیات والفجر 3در منطقه مهران و ارتفاعات قلاویزان شروع شد و عباسعلی درفکی هم در این عملیات شرکت داشت. چند روز بعد از شروع عملیات، کربلایی عباسعلی از ناحیه سر مجروح شد و برای انتقال به بیمارستان، او را در بالگرد گذاشتند. علیاصغر ایزدی از رزمندگان شم آبادی او را دید. با والدین خود در سبزوار تماس گرفت و خبر مجروحیت عباسعلی را به آنها داد. خانواده عباسعلی برای اینکه بدانند، عباسعلی را به کدام شهر بردهاند، هر روز به سپاه سبزوار مراجعه میکردند. اما فایدهای نداشت. چند روزی نگذشت که خبر شهادتش نیز در شهر سبزوار و روستای شمآباد پیچید و شمآباد میهمان لالهای دیگر شد. او بعد از تشییع در شهر سبزوار و روستای شمآباد در گلزار شهدای روستا به خاک سپرده شد. خاله صغری از آن به بعد هر وقت دلش برای فرزندش تنگ میشد، کاغذی را برمیداشت که عباسعلی با دستخط خودش دعای صد صلوات را نوشته بود. عباسعلی قبل از رفتن به جبهه این دعا را برای مادرش نوشت تا از او برای مادر یادگار بماند. خاله صغری هم از وقتی عباسعلیاش به جبهه رفت، هر شب جمعه برای بازگشت جگرگوشهاش این دعا را می خواند.